Myśli na każdy dzień roku o. Honorata - styczeń
1. Bóg mnie kocha jak ojciec dziecko, które ani pojmuje tej miłości, ani na nią zasłużyć nie może. (ND 181)
2. Ustają w duszy oddanej Bogu, która się stała dzieckiem, wszystkie rozumowania i roztrząsania (...) wszystko przyjmuje z prostotą i wiarą (...), a jeśli ma w czym swoje zdanie, to zawsze gotowa go odstąpić i ustąpić każdemu. (PTA 131)
3. Zapatrujmy się często na Boskie Dzieciątko i rozpalajmy przy Jego Żłóbku serca nasze seraficzną Jego miłością. (P XII 107)
4. Zbawiciel sam dla naszej miłości stał się dzieckiem, abyśmy i my, z miłości ku Niemu, dziećmi się stali. (P XII 105)
5. Jakże kochać powinniśmy tę Boską Dzieciną, jak Ją cenić i jakie dzięki składać za tę milczącą i bezgraniczną miłość do nas. (P XII 99)
6. Siostry (...), idźcie zawsze za gwiazdą Boską świętego posłuszeństwa, a Bóg rządzić będzie wami i szczęście znajdziecie tutaj i w wieczności. (PTA 183)
7. (...) niech posłuszeństwo kieruje nami zawsze i we wszystkim, dopuśćmy (pozwólmy) Bogu rządzić nami. (PTA 182)
8. Choćbyś była daleko mądrzejsza od przełożonych, to niczego nie dowodzi, bo oni to jako przełożeni, a nie ty, mają łaskę od Boga do kierowania tobą, której tobie nie dano. (PTA 183)
9. Nie dowierzajcie Siostry, doświadczeniu waszemu, lepsze posłuszeństwo nad doświadczenie i mądrość. (PTA 183)
10. Jeżeli wiara twa silna, jeżeli trwasz w niej mocno, wszystko zwyciężysz. (PTA 280)
11. Aby wytrwać, trzeba (tedy) najpierw słuchać słów Bożych i przyjąć je umysłem i sercem, tj. mieć wiarę żywą i wielką. (PTA 207)
12. (...) wiara (tylko) zdolna pobudzić do pragnienia nieba i do ponoszenia ofiar heroicznych, by niebo otrzymać. (PTA 207)
13. (...) trzeba nade wszystko wiernie spełniać rady ewangeliczne, które pełnić uroczyście przyrzekłyście. (PTA 208)
14. Potrzeba wam przeto naprzód samym spełniać Ewangelię świętą, czyli regułą i ustawy swoje, a potem drugich nauczać. (PTA 205)
15. Zostawcie światu jego pociechy, a Bogu dziękować będziecie sercem całym za drogę, na której was postawił. (PTA 208)
16. Wiara cię nauczy, że jeśliś upadła nawet, nie powinnaś rozpaczać, bo Bóg i ze złego wyprowadzić może. (PTA 208)
17. Posłuszeństwo święte, to głos Boży, co nieustannie rządzi nami. (PTA 181)
18. (...) do zakonu nie wstępuje się po to, aby kochali, aby się sprawiedliwie obchodzili, aby mieć zapewnione utrzymanie, ale po to, aby się poświęcić na wszystko, co Mu się podoba. (Lsł 113)
19. Łaska powołania nie byłaby tak wielką łaską, gdyby tak łatwo wytrwanie przychodziło. (Lsł 153)
20.(...) zupełna poprawa, czyli reforma życia, jest przedmiotem wyboru. (ND 147)
21. (...) nie czynić postanowień w oschłości. (ND 147)
22. Módl się tylko z ufnością, a Pan Bóg zaradzi najlepiej wszystkiemu. (Lsł 165)
23. Każda dusza, która została dopuszczona do ślubnego związku z Królem królów, powinna często i z wielką radością o tym wspominać i z najwyższym zapałem serca na nowo je jak najczęściej odnawiać. (P XII 19)
24. Jakże wielka pokora i dobroć Twoja, że pozwalasz przemawiać do siebie. (ND 177)
25. Nie mam żadnego ważniejszego interesu do Ciebie, tylko aby Cię pochwalić, uwielbić, złożyć Ci dzięki. (ND 178)
26. Czy może być rzecz pożądańsza, jak się wyniszczyć na kształt kadzidła na chwałę Bożą. (P IX 90)
27. Chcę być z Tobą jedno, pragnę jak kropla zanurzyć się w oceanie Twojej istoty i tak zginąć w Tobie. (ND 178)
28. Trzeba wolę Bożą we wszystkim upatrywać, a nie rządzić się własnym rozumem. (Lsł 68)
29. Raczej Bóg cud uczyni, niebo i ziemię poruszy, niżby miało zaszkodzić komu to, że się woli swej wyrzekł i zdał się na posłuszeństwo przełożonym swoim. (PTA 183)
30. (...) wszystko Tobie polecam. (ND 178)
31. Wstąpienie na drogę doskonałości dla wielu jest wstąpieniem na drogę zbawienia i ci nie powinni uważać jej jako dowolną, ale obowiązek pod utratą zbawienia. (ND 166)
Myśli o. Honorata - luty
1. O, siostry kochane (...) ukazuję wam Boskie Dzieciątko owinięte w pieluszki i położone w żłobie, zwracam uwagę waszą na Jego pokorę, na Jego ubóstwo, na Jego umartwienie nierozdzielne od Niego w całym życiu. Te są trzy cnoty, które powinny jaśnieć w całym zgromadzeniu (...) jeżeli się duchem Chrystusowym rządzi. (Lok XXI 2 nr 12)
2. Oddawajmy się Matce Bożej, aby nas od wszelkich niebezpieczeństw ciała i życia ustrzegła. (Lok XXI 3 nr 1)
3. Główną tajemnicą domowego apostolstwa jest cichość i łagodność. (ApD 1)
4. Wasza słodycz i łagodność zdolna jest uśmierzyć najgwałtowniejsze namiętności i wpływ zbawienny wywrze tam, gdzie nawet głos kapłana przedostać się nie może. (ApD 1)
5. (...) jesteśmy zobowiązani każde słowo uświęcać miłością Bożą, a z każdego próżnego słowa, tj. nie uświęconego dobrą intencją, rachunek zdać będziemy musieli. (Pp III 114)
6. Obyśmy nauczyli się (...) milczeć z miłości! (Pp III 114)
7. Każdy akt pokory, zaparcia, posłuszeństwa lub umartwienia, a szczególnie świętego ubóstwa, jest cegiełką do naprawy Domu Bożego przyniesioną. (Lok XXI 2 nr 2)
8. Pamiętajmy o tym, że im bardziej dzisiejszy świat oddalił się od zasad Chrystusowych, tym bardziej potrzeba nam starać się o ich przywrócenie w sobie i w drugich. (PTA 147)
9. Trwoży was zapewne mała liczba wasza (...), ale słuchajcie (...) nie trudniej Bogu w niewielu, jak w wielu zwyciężać i nie liczne zastępy, ale pokorni i cisi ziemię serc ludzkich posiądą. (PTA 141)
10. (...) kiedy Panu Bogu podoba się posługiwać naszą nędza, nie powinna nas ona powstrzymywać od pracy nad drugimi. (PTA 143)
11. My to właśnie jesteśmy owi ślepi na duszy, chromi i upadający często, których Zbawiciel raczył wezwać do używania łask przygotowanych dla dusz wybranych i do pracy w swej winnicy, zostawiwszy wielu, lepszych może światu. (PTA 143)
12. (...) jeden uczynek pokorny więcej wart (...), aniżeli zawojowanie miast i krajów lub kształcenie ludzi według ducha świata. (PTA 143)
13. (...) dla naszej pychy potrzeba prawdziwych upadków, które by nam pokazały jawnie czym jesteśmy. (PTA 143)
14. Boże, strzeż nas od tego, byśmy z drogi wytkniętej nam przez Boga nie zbaczali, byśmy nie chwiejąc się i nie cofając, szli drogą powołania naszego, drogą woli Bożej. (PTA 197)
15. (...) dążeniem naszym, pragnieniem, jedyną myślą naszą - chwała Boża i uświęcenie nasze. (PTA 198)
16. Chwała Boża to jest główny cel życia naszego - na tę chwałę jesteśmy stworzeni i o jej szerzenie zabiegać powinniśmy. (ApD 8)
17. Choćbyś mi odjął łaskę modlitwy, pamięć na Ciebie i wzywanie Ciebie, ufam, żeś mnie nie opuścił, tylko skryłeś się. (ND 167)
18. Wolałbym dziś umrzeć, aniżeli zapragnąć innego stanu duszy niż ten, który jest w woli Twojej. (ND 167)
19. (...) wszystkimi aktami, myślami, modlitwą, pragnieniem (...) chcę szukać tylko chwały Twojej i aby wielbione było we mnie imię Twoje. (ND 167)
20. Zjednoczenia z Bogiem pragną wyłącznie ze względu na wolę i coraz to większe upodobanie Jego, a nie ze względu na jakieś dobro moje, o ile wynika ono z moich egoistycznych pobudek. (ND 168)
21. (...) nie chodzi o to, aby każdy z nas swoją mądrością ludzi oświecał, ale mądrością Chrystusową. (ApD 5)
22. Kontemplacja jest to prosta, miłosna i trwająca uwaga duszy na rzeczy boskie. (ND 168)
23. Bóg jest miłością i tylko miłość może Go zadowolić. (ESK 25)
24. Niech się wszystko stanie, jak się Tobie podoba ze mną i ze wszystkim, co mnie dotyczy, byleś Ty był pochwalony, jak na to zasługujesz. (ND 177)
25. Ponieważ do przyjaźni potrzeb jakiejś równości, więc chcąc mnie dopuścić do takiej miłości, wypełniłeś całą przepaść rozdzielającą mnie od Ciebie, abyś się stał równym i mógł być moim przyjacielem. (ND 177)
26. (...) z Tobą jednym ja mogą mówić o tym wszystkim, co mnie obchodzi i Ty się nie znudzisz, i wyrozumiesz, i z takim zajęciem słuchasz, jakby to chodziło o Ciebie. Ach, bo też ja gorąco tego pragnę, aby w tym wszystkim o Ciebie tylko chodziło. (ND 178)
27. (...) mój Boże, Ciebie jednego tylko kocham miłością prawdziwą, rozumną, rozmyślną, dobrowolną, całkowitą, której wszystkie uczucia mojego serca są poddane. (ND 179)
28. (...) ani jednego krzyżyka nie podejmuję się znosić bez Ciebie. (ND 180)
29. Czy to podobna nie kochać Ciebie, gdy tyle miałem sposobności poznania Ciebie i Twoją dobroć, i miłość, i cierpliwość, i łaskawość. (ND 180)
Myśli o. Honorata - marzec
1. Trudy, prześladowania to zwyczajna droga, którą się idzie do świętości i chwały. (Lok XXI 3 nr 14)
2. Lustrem chrześcijanina jest Krzyż Chrystusowy, w Nim powinien się co dzień i kilkakroć na dzień przeglądać dla przekonania się, czy miłość jego, do Chrystusowej miłości podobna. (ApD 18)
3. Gdybyśmy żadnej innej łaski od Pana Jezusa nie otrzymali, a dobrze zrozumieli tę miłość która Go do tego (męki) przywiodła, już byśmy powinni w ciągłym zachwycie rozważać Jego dobroć niepojętą i odpłacać mu nawzajem podobną miłością. (Pp IV 107)
4. Ten sam Pan Bóg, który włożył krzyż ciężki na Swojego najmilszego Syna, dla naszego zbawienia, ten sam kładzie i na nas odpowiednie krzyże dla naszego uświęcenia. (ApD 27)
5. Kościół w utrapieniu, a ty śpisz, Pana Jezusa męczą, a ty drzemiesz i czuwać nie umiesz. (ND 284)
6. Moje siostry, nikt jeszcze świętym nie został, kto woli swojej się nie zaparł (...) i nikt jeszcze według swego planu się nie uświęcił. (Lok XXI 3 nr 8)
7. O, moje ukochane w Panu Jezusie siostry, bądźcie przekonane, że nie tylko na duszy zmarnujecie się, ale staniecie się niepłodne w swoich pracach nad drugimi, jeżeli zaniedbacie pracy wewnątrz nad postępem duchowym. (Lok XXI 3 nr 11)
8. Daj mi, Boże, miłość doskonałą, a wszystko się naprawi. (ND 334)
9. Dla otrzymania daru modlitwy i innych łask Boskich nie potrzeba zdolności naturalnych lub wykształcenia, ale serca pokornego i prostego, i od rzeczy ziemskich oderwanego. (Lok XXI 3 nr 19)
10. Osoba uboga ma wszystko u Boga. (Lok XXI 2 nr 9)
11. (...) profesja zakonna sama w sobie jest takiej wagi przed Bogiem, że równa się męczeństwu, bo to jest jakby ofiarowaniem się na powolne męczeństwo, na codzienne umieranie sobie, ciału i światu. (PTA 200)
12. (...) pozbawienie zewnętrznych oznak życia poświęconego Bogu (...) przyczynia się do utrzymania w duchu pokory i w pragnieniu, aby samemu Bogu być znanym i podobać się Jemu samemu. (Zuk 5)
13. Wszelka droga do świętości, co nie Kalwarię prowadzi, złudzeniem jest tylko i nie zawiedzie do nieba. (PTA 198)
14. Ojcze mój, Ty wiesz lepiej ode mnie, co dla mnie potrzebne, Ty wiesz lepiej, co ja znieść mogę, Tyś mocen pocieszyć, Tyś mnie stworzył na to, by mnie uszczęśliwić na wieki. (PTA 209)
15. Jeżeli wybije dla mnie chwila wielkich cierpień, o! to pewien jestem, że i Bóg będzie przy mnie (...) i wszystko zniosę w Tym, Który mnie umacnia. (PTA 210)
16. Naprzód! W imię Boże, w krzyżu nadzieja moja, walczyć trzeba, jak na dobrego żołnierza przystało, a nie marzyć o słodkim, bezczynnym pokoju. (PTA 209)
17. Odwagi, Siostry drogie, nie lękajmy się niczego: mamy opiekuna (św. Józefa), którego potęga wszelką ziemską nieskończenie przewyższa. (PTA 199)
18. Nie lękajmy się drogi trudnej i ciasnej, starajmy się tylko zasłużyć na to, by mieć św. Józefa opiekunem i obrońcą. (PTA 199)
19. Siostry najmilsze, oddajmy się na zawsze w opiekę piastuna Najświętszej Dziewicy i bądźmy spokojni, że się nam nic nie stanie, bo by nas od Boga oddalić mogło. (PTA 199)
20. Nie lękajcie się doczesnych przeciwności, owszem one są dowodem, że Bóg was miłuje, że chce was uświęcić, że chce (...) abyście się stały podobnymi Synowi Jego. (PTA 199)
21. (...) o jedną rzecz starać się wam potrzeba, tj. (...) abyście całym sercem Bogu się oddały, aby nie było wśród was żadnego wahania i jakby przechylania się między Bogiem a światem. (PTA 214)
22. Miejcie wiarę Bożą i spełniajcie wiernie powinności wasze i bądźcie spokojne, że wytrwacie. (PTA 208)
23. Całe twe życie niech będzie zdążaniem do Chrystusa, wychodzeniem z Chrystusa, powrotem do Chrystusa. Iść nasz do niego przez modlitwę, wychodzić z Niego przez działanie, powracać przez skupienie. (ND 257)
24. W Chrystusie znajdziesz wszystko, czego szukasz i pragniesz. (ND 256)
25. Bóg potrzebował niejako istoty stworzonej (Maryi), na którą mógłby wylewać się w strumieniach odwiecznej miłości. (Pp I 36)
26. Wiara w sercu i w czynie, ufność w Bogu oparta i miłością zagrzana doprowadzą nas do Boga. (PTA 211)
27. (...) wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje. (PTA 211)
28. (...) nadzieja, ufność w Bogu, to kotwica, co nas od zatonięcia ratuje. (PTA 212)
29. (...) miłość to wiatr, co żagle nadyma i do nieba wiedzie. (PTA 212)
30. Wierzcie mi, że każdy akt cnoty chrześcijańskiej, każdy akt zaparcia, upokorzenia, (...) prostego posłuszeństwa, ubóstwa, umartwienia i wzgardy świata, równie jak gorliwe nauczanie, jest jakby nową cegiełką położoną dla naprawy wyłomu Kościoła świętego. (PTA 205)
31. Zapisuję Ci przeto duszę moją ze wszystkimi jej władzami: rozumem, pamięcią i wolą, abyś je posiadł całkowicie i kierował nią sam, abym już nie ja żył, ale Ty we mnie. (ND 493)
Myśli o. Honorata - kwiecień
1. Matce Bożej (...) ani na myśl nigdy nie przyszło szukać w czymkolwiek swej wygody, przyjemności, chwały. (ND 349)
2. Zakonnice zawsze powinny tak postępować, żeby się ludziom podobać, a raczej, aby Pan Jezus w nich się podobał. (Lsł 106)
3. (...) trzeba pamiętać, że żadnej (zakonnicy) nie ma bez jakiejś winy i żę dla innych większych przymiotów trzeba tolerować mniejsze wady i strzec się, żeby przez zbytnie wycieranie nie stłuc naczynia. (Lsł 109)
4. Bądź ze mną, Panie Jezu Chryste, w każdym miejscu i czasie. (ND 344)
5. Potrzebuję osoby nieskończenie wyższej i kochającej mnie tak, jak tylko Jezus kochać umie. (ND 347)
6. Prawdziwa oblubienica powinna tęsknić i z radością myśleć o połączeniu się wieczystym z takim Oblubieńcem. (Lsł 279)
7. Jedynie Bóg powinien być droższy nad samo życie. (ND 256)
8. Stworzony jest człowiek, aby Boga znał, wielbił, kochał i Jemu służył. (ND 363)
9. Chcesz żyć z aniołami i używać pokoju niebieskiego, a ludzie są zawsze ludźmi i na tej ziemi zawsze ucisk znosić trzeba. (Lsł 154)
10. (...) nie trzeba się nigdy martwić, ale rzeczy pomyślne i przeciwne z weselem przyjmować i z wiarą, żę one z miłości Bożej pochodzą. (Lsł 151)
11. Im więcej trudności przejdziesz zwycięsko, tym więcej (Bóg) błogosławić Cię będzie w Twych pracach i na Twej duszy. (Lsł 253)
12. Prawdziwie adorować Boga jest to, prócz zewnętrznych form, czynić akty wiary, nadziei, miłości, pokory, posłuszeństwa, zaparcia. (ND 378)
13. Bóg chce, aby dusze wybrane miały zawsze coś do cierpienia i pragnie, aby wszystko przyjmować jako z Jego ręki i jako dowód Jego miłości. (Lsł 176)
14. On sam Cię wezwał (...) i da łaskę wytrwania. (Lsł 279)
15. Umartwienie przynosi światło umysłowi, pokój sercu. (ND 255)
16. Kiedyż zacznę Cię miłować tak, jak zasługujesz na to. (ND 181)
17. O tyle Pana Boga kochasz, o ile chwalisz. (ND 254)
18. Służba Boża w oschłościach i trudnościach jest milsza Bogu, niż w pomyślnościach i pociechach. (Lsł 181)
19. Chcesz nagrodzić dotychczasową oziębłość (...), staraj się o zbawienie dusz. (ND 254)
20. Ze wszystkich pociech, Tyś pociecha moja największa, ze wszystkich rozkoszy, Tyś rozkosz najwyższa, ze wszystkich darów, Tyś dar najwspanialszy. (ND 182)
21. Przyczyną wszystkich upadków jest ucieczka przed krzyżem. (ND 255)
22. Zasada jest taka, aby naprzód poprawić się z tego, w czym dla drugich przykrymi jesteśmy. (Lsł 149)
23. Bóg udzielił się w najdoskonalszy sposób Chrystusowi, a Chrystus nam. (ND 256)
24. Celem naszego życia Chrystus; do Niego mają się kierować nasze myśli, uczucia, obcowanie, zamiłowania. (ND 257)
25. Pan Jezus jest Pasterzem, który mnie szukał długo, a znalazłszy nie tylko nie karcił, ale na ramionach niósł i tulił (...), a dziś jest to największym powodem Jego radości, że odtąd nikt nie zdoła wyrwać mej duszy z rąk Jego. (ND 181)
26. Dusze święte są jak kanały, narzędzia bezpośrednio złączone miłością i cierpieniem ze źródłem życia Boskiego, tj. z Przenajświętszym Sercem Jezusa. (ND 439)
27. Starać się kochać tych, którzy mnie nudzą i drażnią postępowaniem. (ND 290)
28. Więcej znaczy gorące pragnienie doskonałości, niż wszystkie pociechy. (ND 449)
29. Chrystus (...) trzech towarzyszy miał w życiu: ubóstwo, pokorę, cierpliwość. (...) jeżeli tego nie kochasz, nie jesteś towarzyszem Jezusa. (ND 255)
30. Idę, Panie, nie dlatego, że mi się to podoba, ale tylko dlatego, że Ty mnie tam wołasz i na chwałę Twoją to ofiaruję. (ND 267)
Myśli o. Honorata - maj
1. Gdy mamy szczęście przyjmować Pana Jezusa w Komunii św., spotyka nas podobna łaska, jakiej dostąpiła Maryja Panna przy Wcieleniu Syna Bożego. (ESK 63)
2. Kochajmy Maryję za to radosne znoszenie cierpień i starajmy się Ją naśladować, pamiętając zawsze o tym, że wszystkie cierpienia zsyłane są przez Boga i z miłości Jego pochodzą. (MBM 28)
3. Naród, który tak żywo kocha Maryję, nigdy zginąć nie może, bo wart jest istnienia na chwałę Bożą. (P XII 324)
4. Matka Boża przez łaskę Ducha Świętego (...) wychowuje nas z taką samą miłością i troskliwością, z jaką pielęgnowała Jezusa. (Pp IV 281)
5. Pokora Jezusa i Maryi znosi ochotnie odrzucenie, raduje się z lichego mieszkania, lubi przestawać z prostaczkami. (ND 290)
6. Żadnej pracy nie trzeba na nabycie pokory, bo pokora jest prawdą. (ND 284)
7. Matka Najświętsza to Matka można i troskliwa (...), litościwa, łaskawa i miłosierna, bo mieszka w Niej miłość Boga samego, przez którą miłuje nas Stwórca (...) i wiedzie do zbawienia. (Pp IV 285)
8. (...) brak pokory to cała przyczyna, że nam Pan Bóg łaski nie udziela. (ND 284)
9. Po upadkach nie niepokoić się i nie upadać na duchu, co jest najpewniejszym dowodem pychy. (ND 290)
10. Ci co nam sprzyjają i chwalą, ci nam szkodzą. (ND 303)
11. Obmówcy nasi lepiej nas znają niż my i za mało jeszcze mówią, rzeczywiście uczynek miłosierny spełniają. (ND 303)
12. Milczeć więcej, a rozmawiać częściej o Panu Jezusie, jeżeli chcę mieć serce pałające. (ND 331)
13. Bądźmy pewni, że nie znajdziemy lepszego środka na okazanie Bogu naszej miłości, jak oddając się Maryi, a przez Nią Jemu. (TT 83)
14. Jak kto oprócz Boga kocha takąż miłością co innego, ten Boga wcale nie kocha. (ND 302)
15. Miłość Ducha Świętego posiada taką moc, że oświecając umysł, nakłania naszą wolę od pełnienia woli Bożej. (Pp IV 271)
16. Wzywajmy tego Ducha Odnowiciela, by skruszył zatwardziałość naszą i zastąpił ją żarem miłości Boga i bliźniego. (Pp IV 264)
17. A czy wiesz dlaczego ci się tak wszystko przykrzy (nie podoba)? Oto dlatego, żeś odstąpiła od pierwotnej gorliwości. (PTA 194)
18. Szczęście dla nas, chrześcijan jest, kiedy pewnym krokiem zdążamy do nieba. (PTA 197)
19. Wiele jest prawideł mówienia, ale milczeć tylko Duch Święty nauczy. (ND 306)
20. Bądźcie pewne, że im która wierniejsza jest w ćwiczeniach pobożnych, o tyle jest pożyteczniejsza w działaniu na zewnątrz. (PTA 187)
21. (...) jakże obfite owoce wydają te dusze, które są wierne w pracy nad sobą. (PTA 187)
22. (...) jeżeli pracujesz nad sobą i obowiązki swoje wiernie spełniać się starasz, to bądź spokojną, niewątpliwie prędzej lub później się uświęcisz. (PTA 211)
23. W pracach nie myśl o wszystkim, co masz robić, ale o tym tylko, co pierwsze. (ND 290)
24. Czcząc Najświętsze Ciało Jezusa, nie zapominajmy, że tym samym oddajemy cześć Tej, z której łona to Ciało jest wzięte. (ESK 62)
25. Miłość Boża sięga tak daleko, jak żadna inna. (Pp I 10)
26. Kochajmy więc Maryję, a kochajmy serdecznie, kochajmy Ją stokroć więcej, niż kochamy nasze matki według ciała, bo Ona jest prawdziwą Matką dusz naszych. (Lok XXI 3 nr 2)
27. Duch Święty oświeca nas (...) i wyjaśnia nam głębokość tajemnic Bożej miłości. (Pp IV 266)
28. Duch miłości i dziś odmienia oblicze ziemi. I każdy z nas może odczuć na sobie tę odmianę, byleby nie opierał się działaniu Jego łaski. (Pp IV 271)
29. O, jakże bym pragnął wlać w serca wasze tę żywą wiarę, że gdy trzymacie się porządku życia wspólnego, wtedy pełnicie na każdym kroku wolę Bożą i że wtedy tylko podobać Mu się możecie. (PTA 186)
30. (...) o jedną rzecz starać się wam potrzeba; tj. aby ofiara wasza była zupełna, abyście całym sercem Bogu się oddały, aby nie było wśród was żadnego wahania i jakby przechylania się między Bogiem i światem. (Lok XXI nr 17)
31. Każdy człowiek, podobnie jak Jerozolima, ma pewne czasy nawiedzenia, stanowiące o wieczności. (ND 187)
Myśli o. Honorata - czerwiec
1. Nie na próżno Zbawiciel chce, abyśmy się stali jako dzieci, jest to bowiem najwyższa mądrość i doskonałość zachować prostotę dziecięcą z roztropnością dojrzałą. (PTA 131)
2. (...) dziecko duchowe (...) nie ma żadnych wymagań, nie dziwi się, gdy go lekceważą, nie ma pretensji, gdy nie zwracają na niego uwagi, nie obraża się, gdy jest napominane i strofowane, ale wdzięczne jest za to. (PTA 132)
3. Dziecko duchowe (...) nie ufa sobie, nie liczy na swoje siły, ale całą ufność w Bogu pokłada. (PTA 132)
4. Jeżeli posłuszna jesteś, wszystko dobrze idzie, jeśli posłuszeństwo opuszczasz, bliska jesteś zguby. (PTA 181)
5. Zbawiciel pragnie, byśmy odpłacali Mu miłością za Jego miłość i z wiarą rozważali wszystko, co dla nas uczynił. (Pp IV 139)
6. (...) nie oddawać się tak zajęciom zewnętrznym, aby przez to zaniedbywać lub kaleczyć ćwiczenia duchowe lub niedbałymi być w pracy wewnętrznej nad postępem własnej duszy. (PTA 187)
7. (...) natura ludzka zawsze łatwiej do rzeczy zewnętrznych się nakłania, niż do wewnętrznych. (PTA 187)
8. Wielką łaską jest, kiedy kto ocenia łaskę powołania, poznaje swoje obowiązki i swoje wady i usiłuje poprawić się z nich. (Lsł 210)
9. Proś Pana Jezusa, gdy w Komunii św. przychodzi do Ciebie, aby Cię sam uleczył z wad Twoich, bo po to przychodzi. (Lsł 231)
10. (...) to bardzo pewny znak postępu, gdy kto po wielu latach widzi, że nic nie postąpił, ale raczej gorszym się widzi. (Lsł 158)
11. Najlepiej zawsze o nic nie prosić i z niczego się nie wymawiać, ale wszędzie iść, gdzie każą z tym przekonaniem, że Pan Bóg tam posyła i że tam przygotował środki do postępu w cnotach. (Lsł 175)
12. (...) każde Twoje pragnienie być na Mszy św. lub na adoracji itp. jest Mu miłą ofiarą, a poddanie się Jego woli, gdy tego mieć nie możesz, podwaja tę ofiarę. (Lsł 285)
13. (...) zawsze wszystko przyjmować trzeba jak od Boga, który zawsze rządzi przełożonymi bez względu na ich świątobliwość i tak ich usposabia, jak dla duszy podwładnych potrzeba. (Lsł 155)
14. Nie ma większego przestępstwa w tym życiu, jak podburzać wyraźnie przeciw prawej, najwyższej władzy, choćby to było pod pozorem jakiejś obserwancji i choćby się lepiej rozumiało rzeczy. (Lsł 183)
15. Co czynisz z posłuszeństwa, nigdy nie może zaszkodzić Twej duszy. (Lsł 267)
16. (...) wszystko z miłości ku Tobie do woli Twojej zostawiam. (ND 182)
17. Czy to podobne, abyś Ty zwracał uwagę na mnie. (ND 182)
18. O, Boże mój, Ty wiesz, że ja nie pragnę ludzkiego towarzystwa ani ludzkich pociech, które mnie męczą, ale pragnę Ciebie jednego. (ND 182)
19. Ty jeden tylko jesteś prawdziwym przyjacielem moim. (ND 182)
20. Ofiaruję Twoje prace, łzy, cierpienia, pot, krew, mękę za to wszystko, co mi nie dostaje i w imię tych zasług dopraszam o miłosierdzie nad sobą. (ND 184)
21. Widać bardzo przywiązany jestem do próżności, skoro nie mam gorącego pragnienia nieba. (ND 245)
22. (...) gdyby moje serce było wolne od rzeczy stworzonych, byłoby gorętsze dla Boga. (ND 245)
23. Daj mi, Boże, tę łaskę, „aby serce moje nie odwracało się (ani) na chwilę od Ciebie”, abym zawsze we wszystkich zajęciach pamiętał na obecność Twoją i na to, że Tobie samemu służę. (ND 249)
24. Życie nasze powinno mieć za cel - chwałę Chrystusa, za zasadę - łaskę Chrystusa, za regułę - naukę Chrystusa, za przedmiot dążeń - osobę Chrystusa. (ND 256)
25. Na ustach służba Boża, a w sercu własna wygoda. (ND 253)
26. Dowodem miłości względem Boga jest jej okazanie w czynie. (ND 428)
27. Im Maryja bardziej kochała Jezusa, tym więcej bolała (...), bo miłość nie może się obyć bez cierpienia i zawsze gotowa jest na wszelkie ofiary dla umiłowanej osoby. (Pp I 350-351)
28. Pamiętajmy zawsze o tym, że im bardziej dzisiejszy świat oddalił się od zasad Chrystusowych, tym bardziej potrzeba nam starać się o ich przywrócenie w sobie i w drugich... (Lok 2 nr 8)
29. Zbawiciel daleko więcej nas miłuje, niż wszyscy inni ludzie i łaskawiej nas sądzi, niż my samych siebie. (Pp II 311)
30. Powinieneś być tak gotowym do cierpienia, jak do radowania. (ND 334)
Myśli o. Honorata - lipiec
1. Jak ciało nasze potrzebuje pokarmu, tak też i dusza ma swój posiłek, bez którego, jak nauczał Pan Jezus, żyć nie może. (ESK 24)
2. Jak pokarm cielesny odnawia naturę, tak ten Boski (Pokarm) odnawia i oczyszcza ją, aby się stała sposobna do złączenia z Nim. (ESK 29)
3. Opuść siebie, nie mniej woli ani wyboru, zaniechaj starania o siebie. Oddaj wszystko za wszystko. (ND 338)
4. (O męstwie). Fałszywa myśl, że chętnie bym to zniósł, gdybym zasłużył. Święci cierpieli spokojnie niesprawiedliwe krzywdy. (ND 309)
5. Gorliwość umiejętna działa spokojnie, roztropnie i pokornie, a faryzejska zaraz drugich potępia, a siebie wynosi. (ND 309)
6. Żadna pilność nie jest nadmierna, gdzie chodzi o zbawienie. (ND 315)
7. Znak prawdziwej pokory jest chcieć być gardzonym. (ND 315)
8. Jak bez orania nic nie rośnie, tak bez modlitwy (...) zakon smętny (...). Od modlitwy życie dobre. (ND 316)
9. Jeśli stanę się świętym, wszystkie prace łatwiej i z większym skutkiem pójdę. (ND 326)
10. Bóg ciągle patrzy na mnie i myśli o mnie, czyliż nie daleko słuszniej ja powinienem pamiętać i myśleć (o Nim). (ND 328)
11. Pamięć na obecność Boską zachowuje najskuteczniej od grzechów i do postępu pomaga. (ND 328)
12. (...) człowiek pragnący postępu i poprawy nie powinien się smucić trudnościami ani unikać ich, np. gdy pokusa naciera, gdy ktoś nudzi, gdy zajęcia nie do smaku, ale się przezwyciężać, choć się trochę zniecierpliwi. (ND 382)
13. Miłość własna jest zręczna i przemyślna, łatwo nas zwodzi i wmawia, że uczucia nasze są niewinne. (ND 396)
14. Bóg jest wszystkim, a cały świat niczym, więc do Boga odtąd wszystkie myśli i uczucia obracać należy. (ND 397)
15. Zrobię umowę z Panem Jezusem, że ile razy pracować będę (...), żeby zawsze było to dowodem miłości Bożej. (ND 404)
16. Ci, którzy się modlą, więcej czynią dla świata, aniżeli ci, którzy walczą. (Lfel IV 2 nr 40)
17. Bóg o tyle nagradza nasze czyny, o ile z czystą miłością i chęcią podobania się Jemu są wykonywane. (ND 415)
18. Daj Boże, abym przez resztę życia tylko dla Boga, z aktualną intencją podobania się Jemu samemu wszystko czynił. (ND 414)
19. Naprawdę, należałoby za szalonych uważać tych ludzi, którzy potrzebując w każdej chwili miłosierdzia Bożego (...), nie chcieliby korzystać z tego daru miłości, jaki Zbawiciel zostawił nam we Mszy św. (Pp IV 186)
20. (...) kto tylko uważa się za nieszczęśliwego, ten pokazuje, że Boga nie zna, nie spełnia głównego obowiązku, jaki ma na tym świecie. (Dlns XXII 14)
21. (...) żywa wiara konieczna jest do prawdziwego szczęścia. (Dlns XXII 14)
22. Miejcie wiarę Bożą i spełniajcie wiernie powinności wasze i bądźcie spokojne, że wytrwacie i nikt wam nie zaszkodzi, bo Bóg będzie z wami i łaską swoją towarzyszyć wam będzie i bronić, i oświecać, i ratować. (Lok XXI 3 nr 16)
23. Dla poznania lepiej Boga, czytać więcej (pism) duchownych, pilnować wierniej rozmyślania i pamiętać na obecność Bożą. (ND 405)
24. Nigdy nie ulegać kłopotom i zamieszaniu dla wielości zajęć, ale jedno wziąć i tak spokojnie robić, jakby nic więcej nie było do zrobienia. (ND 306)
25. Śmiało idź do Pana Jezusa, bo On takiej duszy właśnie potrzebuje, co by nic nie miała, aby on dał jej wszystko.
26. Pan Jezus pragnie daleko więcej nam się udzielać, niż my pragniemy przyjmować Go w Komunii świętej. (ESK 34)
27. Jeżeli mnie zapytasz, jak masz podziękować za to Boskie Serce, które ci Jezus oddaje w Komunii św., odpowiem oddaj Mu swoje. (ESK 40)
28. Przez ofiarę Mszy św. Pan Bóg jest więcej uczczony, niż przez wszystkie adoracje (...), Świętych i Aniołów. (ESK 18)
29. Wielu odprawia pielgrzymki do cudownych miejsc - gdzież cudowniejsze miejsce nad ołtarz w kościele. (ESK 19)
30. Nie ma gościa milszego i bardziej pożądanego, jak Jezus Chrystus, którego każde nawiedzenie przynosi większą korzyść, aniżeli odwiedzanie wszystkich przyjaciół i królów. (ESK 51)
31. Prawdziwie adorować Boga to jest, oprócz zewnętrznych form, czynić akty wiary, nadziei, miłości, pokory, posłuszeństwa, zaparcia się siebie, cierpliwości. (ESK 54)
Myśli o. Honorata - sierpień
1. Słudzy boscy nie powinni tyle zajmować się rzeczami ziemskimi, ale powinni być zajęci myślą o królestwie niebieskim i wszystkie ich rozmowy do tego przedmiotu zmierzać powinny. (P XII 93)
2. Jeżeli chcemy na nowe życie powstać z Chrystusem, powinniśmy nawet najpospolitsze nasze zajęcia wyższą uświęcać intencją. (P XII 94)
3. Miłość twoja do rodziny powinna być duchowa. Powinnaś się modlić (...). I bądź przekonaną, że jeżeli będziesz wiernie służyć Bogu i nie myśleć o rodzinie, to Pan Bóg Cię tam zastąpi i opiekować się nimi będzie. (Lsł 205)
4. Jak pragnienie bogactwa i żądza chwały ludzkiej rodzi niepokój i dręczy serce człowieka, tak zamiłowanie ubóstwa i upokorzenia napełnia serce niewysłowionym pokojem, którego nic pozbawić nie może. (P XII 112)
5. Największe usiłowanie obrócić powinniśmy do tego, aby oczyszczać nasze intencje, odsuwając wszelkie ludzkie względy, a wszystko jedynie dla większego upodobania się Bogu czynić. (P XII 151)
6. Wszystkie czynności spełniać trzeba według posłuszeństwa, to jest tak, jak ustawy, zwyczaje zakonne i przełożeni nam zalecają, strzegąc się samowolności. (P XII 151)
7. Dusze zakonne winny pamiętać, iż cokolwiek dla własnej woli czynią, dla diabła to czynią. (P XII 151)
8. Ile razy wykonujecie z prostotą posłuszeństwo święte, choćby w najmniejszych rzeczach, tyle razy wielbicie posłusznego Zbawiciela. (P XII 166)
9. Ile razy spełniacie jakiekolwiek umartwienie lub pokutę, tyle razy oddajecie cześć Męce Chrystusa. (P XII 167)
10. Zatop się, duszo moja, w tym oceanie tajemnic (...). Zatop się, abyś Mu dziękować mogła za to wszystko, co od Niego ciągle odbierasz. (ND 179)
11. Jak na wosku zmiększonym odbija się pieczęć, tak obraz Jezusa odbija się na każdym, kto przyjmuje Komunię św., a szczególnie na tych, którzy ją często i godnie przyjmują. (ESK 28)
12. Częsta Komunia św. jest źródłem miłości i zapału. (ESK 30)
13. Każda rana, każda boleść Jezusa woła do nas, abyśmy wreszcie uwierzyli w Jego miłość i oddali się całkowicie tej miłości. (Pp III 304)
14. (...) przyjmować Komunię św., to kłaść ogień w swoje serce, który sam jeden dokona dzieła nawrócenia i naszego uświęcenia. (ESK 30)
15. Nieskończona miłość Boża przeznaczyła Maryję, naszą Matkę, do rozdzielania wszelkich łask i darów. (Pp IV 413)
16. Komunii św. nie trzeba uważać za nagrodę świątobliwości, ale jako lekarstwo i posiłek duchowy, a zatem im kto jest słabszy, tym więcej go potrzebuje. (ESK 32)
17. Najlepszym przygotowaniem do Komunii św. jest doskonałe oczyszczenie sumienia i od tego wszystko zależy. (ESK 32)
18. Wszystkie stworzenia o tyle doskonalsze, o ile więcej o chwałę Bożą dbają i do niej się przyczyniają. (ND 254)
19. Wszystko co czyni Zbawiciel, z miłości ku nam czyni. (Pp IV 45)
20. Większa pokora w jedzeniu, niż w poście. (ND 277)
21. Cóż u Boga znaczy wysłuchać moje pragnienia. (ND 326)
22. Człowiek żywej wiary i gorącej miłości wszędzie upatruje miłość Boga, Jego potęgę i mądrość; wszystko pobudza go do chwalenia Boga. (Sfr V 44)
23. Żeby (...) uwierzyć w miłość, trzeba samemu miłować. (Sfr IV 43)
24. (...) ten tylko prawdziwie żywą wiarą wierzy w miłość Boga, kto sam Bo szczerze miłuje. (Sfr IV 43)
25. Oddawajmy się codziennie Przenajświętszej Maryi Pannie, aby Ona nas wychowała po Bożemu. (Lok XXI 3 nr 1)
26. (...) nigdy zginąć nie może ten, kto Jej (Maryi) całkowicie zaufał. (Lok XXI 2 nr 20)
27. Człowiek ożywiony żywą wiarą nie ufa sobie, ale całą ufność w Bogu pokłada. (Sfr IV 17)
28. Najbardziej zaś potrzebną jest nadzieja (...), gdyż przez nadzieję w Bogu, połączoną z nieufnością ku sobie, każdy najcięższe rzeczy pokonać może. (Sfr IV 48)
29. Modlitwa jest duszą świętej gorliwości. (Sfr IV 439)
30. Zanim zaczniemy działać na dusze, aby je pozyskać Bogu, trzeba najpierw przez modlitwę uzyskać łaskę Bożą dla dusz. (Sfr IV 439)
31. Trzeba mieć czas przede wszystkim na modlitwę. (Lfel IV 2 nr 40)
Myśli o. Honorata - wrzesień
1. Aby nauczać dobrze, trzeba szukać tylko chwały Pana Jezusa, nie podobania się; trzeba gorąco pożądać dusz. (ND 329)
2. (...) więcej słuchać, jak mówić. (ND 328)
3. O, Boże, któryś mnie wyniósł tak wysoko, dajże mi potrzebną czystość i świętość do tego. (ND 349)
4. Zstępuje, przychodzi w milczeniu (...). Tak bardzo ukochał milczenie, że nie możemy sobie wyobrazić nic bardziej milczącego, jak Najświętszy Sakrament. (ESK 45)
5. (...) dwóch rzeczy pożąda Bóg od was: (...) pośpiech w posłuszeństwie (...), ścisłe milczenie w porach przepisanych. (PTA 196)
6. Jakie to szczęście, że mamy Pana i Boga naszego ukrytego w Najświętszym Sakramencie, że w Jego towarzystwie żyjemy. (ESK 45)
7. (...) w słabości naszej najlepiej się Jego moc objawia. (ESK 33)
8. Cóż bowiem słuszniejszego jak to, aby (...) wziąć błogosławieństwo od Jego Matki, tym bardziej, gdy ta Matka Jego jest i waszą zarazem Matką (...), Jej służkom w sposób szczególny daną. (PTA 250)
9. Troszczysz się około wiela, a jedno jest tylko potrzebne: miłość Pana Jezusa, tego szukaj wszędzie. (ND 329)
10. (...) oddaję się Tobie (Panie) na zawsze. (ND 183)
11. Bóg mnie kocha jako arcydzieło rąk swoich. (ND 181)
12. Prośmy Ją (Maryję) serdecznie i gorąco o tę łaskę przez Najsłodsze Syna Jej Serce, abyśmy wiernymi naszym ślubom okazali się do końca. (PTA 250)
13. Z Bogiem, tylko Bóg połączyć nas może. (ND 168)
14. (...) krzyż to godło chrześcijanina; krzyż to reguła, to księga życia, to droga jedynie pewna dla dusz, które świętości pragną. (PTA 198)
15. Matko Najboleśniejsza! Błagam Cię o tę łaskę, aby życie moje stało się nieustanną ofiarą Bożej miłości. (MBM, 35)
16. To, co się czyni w czasie, nie przemija z czasem, ale istnieć będzie po wszystkie czasy. (ND 396)
17. (...) opłakania godni są ci, którzy obrawszy sobie iść za Franciszkiem i opuściwszy wspaniałym umysłem i mężnym sercem, wszystko, co mieli na świecie (...), w wielkich rzeczach świat zwyciężyli, a w małych od świata są zwyciężani. (Sfr IV 216)
18. (...) natura nasza zepsuta zawsze nas pobudza do wzięcia na powrót z ofiarnego ołtarza tego, cośmy raz Bogu dali (...). Otóż przez ściślejsze zachowanie ślubów odstępujemy znowu od życia światowego i odnawiamy się na duchu. (PTA 218)
19. Odnowienie (...) na tym zależy, abyście nie po światowemu, ale po Bożemu to spełniały, a w ćwiczeniach duchownych zawsze wierne były. (PTA 218)
20. (...) dobra zakonnica nigdy w tym samym stanie pozostać nie powinna, ale zawsze dążyć ma do rzeczy doskonałych, bo to dążenie do doskonałości należy do istoty stanu zakonnego. (PTA 233)
21. Gdybyś nie miał dziś władzy nade mną i gdyby ja do siebie należał, oddałbym Ci ją sam najchętniej, nie wchodząc w to, co ze mną zrobić Ci się podoba, tak w życiu, jak w wieczności. (ND 183)
22. O, mój Jezu, czy to nie dość nagrody dla mnie, że tu jestem. (ND 184)
23. (...) pamiętaj, że wszystkie ciężkości są objawem najczulszej miłości Niebieskiego Oblubieńca, który przez nie oczyszcza Twą duszę, aby się stała sposobną do zjednoczenia z Nim. (Lsł 256)
24. (...) zrozumiejmy, że gdzie chodzi o chwałę Ojca naszego niebieskiego, tam nam być potrzeba, ale nie (...) z powagą nauczających, ale tak jak Dziecię Jezus z pokorą i cichością. (PTA 232)
25. I my nie dla czego innego jesteśmy pozostawione przez Pana Jezusa wśród świata, jak tylko dla tego, abyśmy chwałę Jego szerzyły i dusze ginące ratowały. (PTA 255)
26. (...) doskonałość nasze nie zależy od czynienia rzeczy wielkich i osobliwych, ale od spełniania codziennych naszych czynności w sposób doskonały. (Kaz XVII 36)
27. (...) wartość spraw naszych zależy głównie od intencji. (PTA 237)
28. (...) wartość każdej ofiary mierzy się głównie wartością rzeczy ofiarowanej. (PTA 239)
29. (...) esencję stanu zakonnego czyli jego istotę, stanowi dążenie do doskonałości. (PTA 234)
30. Tą drogą, na której nas Opatrzność Boża postawiła, najprędzej dojdziemy do tej doskonałości, która naszemu stanowi jest właściwa. (PTA 258)
Myśli o. Honorata - październik
1. Życie nasze to podróż po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy. (PTA 211)
2. Jezus chce, aby miłość była pierwszym prawem, któremu pozostałe powinny ustępować. (Pp II 55)
3. Bóg nie przestaje nas miłować, nawet wtedy, gdy Go obrażamy. (Pp I 184)
4. Św. Franciszek jest na wszystkie czasy, dość przywrócić zakony w tym duchu, w jakim je postanowił, a już odrodzenie świata gotowe. (PTA 151)
5. Niech będą przekonane, że cały ich postęp od tego jednego zależy: im będą doskonalsze w ubóstwie (...), o tyle wyżej w innych cnotach postąpią i większych pociech, i skuteczniejszej pomocy od Pana Boga w swych pracach doznają. (PTA 151)
6. Zakonnicy dążącej do wyższej doskonałości nie godzi się jeść i pić, iść lub spoczywać, tylko dlatego, że jej się chce (...), ale wszystko na chwałę Bożą czynić powinna i wszystko wykonywać w sposób doskonały ze skupieniem ducha. (PTA 191)
7. Warto, żebyście kiedyś zastanowiły się głęboko nad tym, jakie to wielkie dzieło Bóg wskrzesił u nas, że zawiązał takie zgromadzenie (...) i Was powołał do tego, abyście uświęciły lud przez lud... (Lsł 95)
8. Starajcie się o obserwancję, a zobaczycie, że Wam Pan Bóg przyśle bardzo wiele. (Lsł 68)
9. (...) trzeba mieć więcej ufności, pokoju, wdzięczności ku Bogu i nie kłopotać się o zgromadzenie, bo to są dzieła Boże, które On sam strzeże, sam oczyszcza, sam dopuszcza próby dla wydoskonalenia i sam da wytrwanie do końca. (Lsł 181)
10. Jak nie od razu człowiek z dziecięcia staje się dorosłym, tak i w doskonałości powolny nieraz postęp i zauważyć go nie można. (PTA 211)
11. (...) jakaż jest dobroć tego Boga, kiedy On duszę tak niewierną nie tylko nie odpycha od siebie, ale jeszcze nieraz pociechami swymi ją pociąga i podtrzymuje. (ND 415)
12. Dla człowieka nawróconego stosowniejsze są akty skruchy niż miłości, byle z miłości pochodziły. (ND 449)
13. Jak dobry jest Bóg, ja mogę to dosłownie powiedzieć: bo codziennie od Chrystusa wychodzę, do Chrystusa idę i do Chrystusa powracam. (ND 257)
14. Dusza w Bogu jest jak gąbka w morzu. (ND 298)
15. Wszystko, co nie jest Tobą, nie może mnie ucieszyć. (ND 181)
16. Miłość Zbawiciela nikogo nie pomija, ale dla każdego człowieka ma odpowiednie dary. (Pp IV 76)
17. Bóg tam, dokąd kogo powołał, odpowiednie dlań przygotował łaski. (PTA 211)
18. (...) jeżeli zdawało ci się, że Bóg chce, abyś szła tą drogą (...), wybór był dobry; Bóg by nie dopuścił, abyś miała zły wybór uczynić, kiedy szczerze woli Bożej szukałaś. (PTA 210)
19. Nigdy nie potrafimy zgłębić miłości, zawartej w Tajemnicy Eucharystii, bo miłość Jezusowa w Najświętszym Sakramencie doszła istotnie do końca. (Pp IV 178)
20. Szatan naprawdę staje się niebezpiecznym, kiedy anioła światłości udając (...), rozbudza w duszy zwątpienie. (PTA 210)
21. Choćbyś upadła (...), ducha nie trać (...), ale się upokorz i z nową gorliwością bierz się do pracy, by iść dalej przed siebie do Boga. (PTA 211)
22. Upokarzać się i żałować potrzeba, ale nigdy na duchu nie upadać, nigdy wątpić, nigdy nie przestać ufać Bogu. (PTA 211)
23. (...) pamiętaj, że świętość zakonnicy nie polega na Komuniach, adoracjach, pociechach, pokoju, kierownikach duszy, ale na bezustannej ofierze ze siebie i ze swoich pragnień, na oddaniu się całkowitym Bogu we wszystkim z ufnością, że wszystko co Cię spotyka, od Niego pochodzi... (Lsł 285)
24. Ileż skarbów możesz zebrać każdego dnia, żyjąc w tym duchu ofiary, to jest najprostsza droga do uświątobliwienia. (Lsł 285)
25. (...) nie trzeba zakładać swego postępu na własnej pracy, jak raczej na dobroci Bożej, która każdą duszę zakonną przez same zwyczajne ćwiczenia do postępu w duchu prowadzi. (Lsł 257)
26. Trzeba często wspominać; po coś przyszła do zakonu? A wtedy wszystkie niesprawiedliwości i upokorzenia przedstawią się jako łaski Boże, przez które Bóg dusze oczyszcza i uświęca. (Lsł 285)
27. Bądź mocno przekonana, że jesteś tam, gdzie Pan Bóg Cię mieć chce (...) i ufaj Bogu, że Ci da łaskę wytrwania i uświątobliwienia tam, gdzie Cię najwyraźniej sam wezwał. (Lsł 285)
28. Miłować grzeszników, to naśladować Jezusa Chrystusa. (Pp II 353)
29. Pragnienia wewnętrzne są wielkim krzykiem w uszach Boga. (ND 169)
30. Pamiętać przy wychodzeniu z klasztoru o wyobrażeniu sobie, że od Chrystusa wychodzę, do Chrystusa idę i do Chrystusa wracam jako Chrystusowy. (ND 261)
31. (...) zawsze tego byłem zdania, aby obok głównego zadania każda rządziła się wiarą w Opatrzność i co Bóg jej da, nie odrzucała. (Lfab 212)
Subskrybuj:
Posty (Atom)