Rozpoczęcie V roku nowenny

15 grudnia 2011 roku w Nowym Mieście nad Pilicą została odprawiona msza dziękczynna za IV rok nowenny (16 XII 2010 - 16 XII 2011) przed setną rocznicą śmierci bł. o. Honorata Koźmińskiego, którą prowadziły siostry Imienia Jezus.

Eucharystii koncelebrowanej przewodniczył i homilię wygłosił br. Grzegorz Filipiuk z Zakroczymia. Kaznodzieja zestawił ze sobą postaci Jana Chrzciciela i bł. Honorata, zwracając uwagę na ich pokorę w przygotowywaniu drogi Panu: nie czując się wyjątkowymi, z bojaźnią służyli mocniejszemu od nich, wiedząc, że są niegodni bycia jego naśladowcami; żyli dla Jezusa, wskazując na Niego jako Baranka Bożego. Podał ich za wzór do naśladowania w szukaniu ludzi, którzy pogubili się na ścieżkach swojego życia.

Dzień później, 16 grudnia, mszą świętą Rodzina Honoracka rozpoczęła V rok nowenny (16 XII 2011 - 16 XII 2012) pod hasłem: „Miłosierdzie i służba”. Patronat nad modlitwą w kolejnym roku nowenny będą sprawowały siostry: Sługi Jezusa i Franciszkanki od Cierpiących.

Eucharystii koncelebrowanej przewodniczył Minister Prowincjalny, br. Marek Przeczewski. Pośród gości byli: o. Gabriel Bartoszewski z Warszawy, br. Tomasz Płonka z Zakroczymia, br. Łukasz Stec, wikariusz krakowskiej prowincji kapucynów. Kościół został wypełniony po brzegi przez ponad 200 sióstr ze zgromadzeń honorackich.

W homilii prowincjał mówił o misji miłosierdzia i służby, jaką mają podjąć siostry w kolejnym roku nowenny: pomagać cierpiącym poprzez przywilej cierpienia oraz służyć sobie nawzajem poprzez przywilej służenia. Porównał to posłannictwo do służebnej roli Jana Chrzciciela, który nie był światłem – Mesjaszem, ale lampą, głosem, który miał zaświadczyć o Światłości.

Przed mszą uczestnicy wysłuchali dwóch referatów: mgr Krystyny Dębowskiej CSFA pt.: „Miłosierdzie Boże w tekstach bł. Honorata Koźmińskiego wezwaniem do miłosierdzia dla spadkobierców jego duchowego dziedzictwa” oraz dr Jadwigi Rowickiej SJ pt.: „Chrystus Sługa w pismach bł. o. Honorata skierowanych do Zgromadzenia Sług Jezusa”.

Br. Łukasz Szokaluk

Sekretariat ds. Informacji - Prowincja Warszawska

Watykan: założycielka serafitek bliżej beatyfikacji

W Watykanie ogłoszono dekrety w sprawie uznania cudów za wstawiennictwem 7 błogosławionych i 5 sług Bożych, 4 dekrety o męczeństwie dotyczące łącznie 66 osób oraz dekrety o heroiczności cnót 7 dalszych kandydatów na ołtarze. W tej ostatniej grupie znalazła się założycielka Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej (sióstr serafitek), Małgorzata Łucja Szewczyk.

Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej powstało w 1881 r. w Zakroczymiu koło Warszawy jako owoc współpracy bł. Honorata Koźmińskiego i s. Małgorzaty Łucji Szewczyk. Pierwotna nazwa zgromadzenia brzmiała: Siostrzyczki Ubogich. Ulegała jednak kolejnym zmianom w 1891 r. i 1909 r. Obecna, oficjalna nazwa: Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej, obowiązuje od 1968 r., a potoczna: siostry serafitki, przyjęła się około 1895 r. Zgromadzenie oparte jest na Regule i Życiu Braci i Sióstr Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu. Matka Małgorzata Łucja Szewczyk urodziła się na Wołyniu w 1828 r. Była osobą wrażliwą na działanie Boże i potrzeby bliźnich. Szukając drogi swego życia odważnie włączała się w pomoc potrzebującym. Wyraźnym znakiem świadczonego przez nią miłosierdzia była dwuletnia praca w Ziemi Świętej mająca na celu bezinteresowną opiekę nad chorymi i potrzebującymi pielgrzymami. Odczytała tam swoje powołanie jako „siostrzyczki ubogich”. Po powrocie do Polski rozpoczęła realizację swoich postanowień. Ok. 1880 r. udała się do Zakroczymia, aby odprawić rekolekcje pod kierunkiem bł. Honorata Koźmińskiego. Zaangażowała się w opiekę i utrzymanie kilku staruszek wynajmując poddasze. Zafascynowana duchowością maryjna i franciszkańską opatrywała rany, myła, żywiła swoje podopieczne. Nie wahała się kwestować na ich potrzeby, samej cierpiąc niedostatek. Zakładała domy starców, ochronki domy dziecka. Posyłała siostry do szpitali i domy ubogich. Ostatnie miesiące życia spędziła w domu zakonnym w Nieszawie, gdzie zmarła 5 czerwca 1905 r. Ciało jej pochowano na miejscowym cmentarzu. Od 1951 r. doczesne szczątki m. Małgorzaty znajdują się w kruchcie kościoła serafitek w Oświęcimiu. Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Krakowie 9 listopada 1993 r., a 15 czerwca 1996 r. akta procesu zostały przekazane do Rzymu. Wśród błogosławionych, których uznanie cudu za wstawiennictwem otwiera drogę do kanonizacji są: bł. Katerina Tekakwitha, Indianka z Ameryki Północnej, żyjąca w XVII w., oraz sparaliżowana stygmatyczka z Bawarii, bł. Anna Schäffer (1882-1925), zwana apostołką cierpienia. Większość dekretów o męczeństwie dotyczy 65 ofiar wojny domowej w Hiszpanii, zabitych w 1936 i 1937 r. Pozostali kandydaci na ołtarze pochodzą z Włoch, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Szwajcarii i Filipin.

pb (KAI/www.serafitki.pl) / Watykan

-- Katolicka Agencja Informacyjna ISSN 1426-1413; Data wydania: 19 grudnia 2011 Wydawca: KAI; Red. naczelny: Marcin Przeciszewski